http://www.hitandrun.gr
Από το 1981, σχεδόν «παραδοσιακά» που θα λέγαμε,κάθε χρόνο μόλις κλείνουν τα σχολεία για καλοκαίρι, οι δάσκαλοι στην Οαχάκα ξεκινούν τις απεργίες για να διαπραγματευτούν αυξήσεις στους μισθούς τους, αλλά και καλύτερες υποδομές για την παιδεία στο Μεξικό.
Το 2006 όμως, χιλιάδες αστυνομικοί με εντολή της κυβέρνησης ξαμολήθηκαν στους δρόμους για να καταστείλουν την απεργία. Χρησιμοποίησαν τόνους δακρυγόνων, πλαστικές σφαίρες, και οι συγκρούσεις είχαν σαν αποτέλεσμα πολλούς τραυματίες πολίτες.
Η βία της αστυνομίας, άναψε την σπίθα της αλληλεγγύης της κοινωνίας και χιλιάδες άνθρωποι βγήκαν στο δρόμο να υποστηρίξουν τους δασκάλους, αλλά και να διαδηλώσουν ενάντια στην κυβέρνηση και την αστυνομία. Καθημερινές πορείες, συνελεύσεις και καταλήψεις, οδοφράγματα στις γειτονιές και περιπολίες για να ελέγξουν και να αποτρέψουν τις επιθέσεις της αστυνομίας και των παραστρατιωτικών ομάδων.
Καθεστωτικοί ραδιοσταθμοί καταλήφθηκαν από πολίτες που εξέπεμπαν καθημερινά τα νέα και τις αποφάσεις του κόσμου.
Η τέχνη του δρόμου, ήταν παρούσα να καταγράφει και να καταδικάζει την βία της αστυνομίας, την βία της εξουσίας που είχε ήταν καθημερινό φαινόμενο της ηλεκτρισμένης ατμόσφαιρας στις πόλεις, και να επισημαίνει δημοσίως την καταπίεση και την καταπάτηση των δικαιωμάτων των πολιτών. Ηταν άλλο ένα μέσο διάδοσης και διάχισης του αγώνα.
Oι Lapitzola, είναι δύο νέοι Μεξικάνοι καλλιτέχνες, ο Ροζάριο και ο Ρομπέρτο. Παρόντες στις διαδηλώσεις το 2006 σχεδιάζοντας αφίσες, μπλούζες, στένσιλ στο δρόμο, το 2007 έφτιαξαν μαζί με το νεαρό αρχιτέκτονα Yankel που κι αυτός ήταν στους δρόμους, την κολλεκτίβα Lapitzola.
Ενα λογοπαίγνιο των δύο Ισπανικών λέξεων lápiz (μολύβι) kai pistola (όπλο).
» Η φόρμα μας, προέκυψε από την ανάγκη να εκφράσουμε και να διαδηλώσουμε ενάντια όσα συμβαίνουν στην πόλη μας,» εξηγούν σε ανακοίνωση τους. Η δουλειά των Lapiztola αποπνέει οδυνηρές ιδέες για τον τόπο και τη φτώχεια μέσω της τεχνικής του stencil και του γκράφιτι. Ένα συχνό μοτίβο της δουλειάς τους είναι η εικόνα ενός εργάτη που αντιπαρατίθεται με ένα σμήνος πουλιών, που ίσως αντιπροσωπεύει την ελευθερία από την πιο σκληρή πραγματικότητα της ζωής.














πηγή:roar
Από το 1981, σχεδόν «παραδοσιακά» που θα λέγαμε,κάθε χρόνο μόλις κλείνουν τα σχολεία για καλοκαίρι, οι δάσκαλοι στην Οαχάκα ξεκινούν τις απεργίες για να διαπραγματευτούν αυξήσεις στους μισθούς τους, αλλά και καλύτερες υποδομές για την παιδεία στο Μεξικό.
Το 2006 όμως, χιλιάδες αστυνομικοί με εντολή της κυβέρνησης ξαμολήθηκαν στους δρόμους για να καταστείλουν την απεργία. Χρησιμοποίησαν τόνους δακρυγόνων, πλαστικές σφαίρες, και οι συγκρούσεις είχαν σαν αποτέλεσμα πολλούς τραυματίες πολίτες.
Η βία της αστυνομίας, άναψε την σπίθα της αλληλεγγύης της κοινωνίας και χιλιάδες άνθρωποι βγήκαν στο δρόμο να υποστηρίξουν τους δασκάλους, αλλά και να διαδηλώσουν ενάντια στην κυβέρνηση και την αστυνομία. Καθημερινές πορείες, συνελεύσεις και καταλήψεις, οδοφράγματα στις γειτονιές και περιπολίες για να ελέγξουν και να αποτρέψουν τις επιθέσεις της αστυνομίας και των παραστρατιωτικών ομάδων.
Καθεστωτικοί ραδιοσταθμοί καταλήφθηκαν από πολίτες που εξέπεμπαν καθημερινά τα νέα και τις αποφάσεις του κόσμου.
Η τέχνη του δρόμου, ήταν παρούσα να καταγράφει και να καταδικάζει την βία της αστυνομίας, την βία της εξουσίας που είχε ήταν καθημερινό φαινόμενο της ηλεκτρισμένης ατμόσφαιρας στις πόλεις, και να επισημαίνει δημοσίως την καταπίεση και την καταπάτηση των δικαιωμάτων των πολιτών. Ηταν άλλο ένα μέσο διάδοσης και διάχισης του αγώνα.
Oι Lapitzola, είναι δύο νέοι Μεξικάνοι καλλιτέχνες, ο Ροζάριο και ο Ρομπέρτο. Παρόντες στις διαδηλώσεις το 2006 σχεδιάζοντας αφίσες, μπλούζες, στένσιλ στο δρόμο, το 2007 έφτιαξαν μαζί με το νεαρό αρχιτέκτονα Yankel που κι αυτός ήταν στους δρόμους, την κολλεκτίβα Lapitzola.
Ενα λογοπαίγνιο των δύο Ισπανικών λέξεων lápiz (μολύβι) kai pistola (όπλο).
» Η φόρμα μας, προέκυψε από την ανάγκη να εκφράσουμε και να διαδηλώσουμε ενάντια όσα συμβαίνουν στην πόλη μας,» εξηγούν σε ανακοίνωση τους. Η δουλειά των Lapiztola αποπνέει οδυνηρές ιδέες για τον τόπο και τη φτώχεια μέσω της τεχνικής του stencil και του γκράφιτι. Ένα συχνό μοτίβο της δουλειάς τους είναι η εικόνα ενός εργάτη που αντιπαρατίθεται με ένα σμήνος πουλιών, που ίσως αντιπροσωπεύει την ελευθερία από την πιο σκληρή πραγματικότητα της ζωής.














πηγή:roar
0 σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου